Stanisław Bedryjowski (1897–1973)
Stanisław Florian Bedryjowski (ur. 4 maja 1897 w Strusowie, zm. 20 listopada 1973 w Londynie) – major kawalerii Wojska Polskiego.
major kawalerii | |
Data i miejsce urodzenia |
4 maja 1897 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
20 listopada 1973 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
Odznaczenia | |
Życiorys
edytujUrodził się 4 maja 1897 w Strusowie, w ówczesnym powiecie trembowelskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Michała i Klary z Rudnych[1]. Do szkół średnich uczęszczał w Trembowli (1906–1909), Tarnopolu (1909–1913) i Lwowie (1913–1914). Wojenną maturę zdał w 1916 w Wiedniu[1].
W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 3 pułku piechoty. Służył w nim do 4 lutego lub do 15 listopada 1915, po czym przeszedł do 3. szwadronu kawalerii późniejszego 2 pułku ułanów. 1 czerwca 1917 został przydzielony do szwadronu karabinów maszynowych jako dowódca sekcji. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) i rozwiązaniu Polskiego Korpusu Posiłkowego (19 lutego 1918) wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej i został skierowany do Miżyńca, gdzie zorganizował miejscowy oddział organizacji[1].
1 grudnia 1918 przeszedł do WP, do dyonu jazdy rotmistrza Antoniego Jabłońskiego, w którym służył do 1 lutego 1919 w stopniu starszego ułana, następnie wachmistrza, pełniąc przy tym funkcję zastępcy dowódcy plutonu. Potem służył w 11 pułku ułanów, w którym dowodził 1. szwadronem (do 15 kwietnia 1919), a potem plutonem (do 15 lipca 1919)[1]. 21 sierpnia 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 sierpnia 1919 podporucznikiem w kawalerii. Służył wówczas w 2 pułku szwoleżerów[2]. 15 grudnia 1919 został skierowany do Dowództwa Okręgu Generalnego Pomorze, w którym pełnił funkcję szefa adiutantury do 1 listopada 1920. 15 marca 1921 został awansowany na porucznika[1].
Od 1921 służył w 22 pułku ułanów w Radymnie, a później w Brodach[3][4]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 315. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii)[5]. W listopadzie 1924 został przydzielony do 6 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Stanisławowie na stanowisko kierownika kancelarii[6][7]. W czerwcu 1926 został przeniesiony do kadry oficerów kawalerii z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku w 6 SBK[8]. Później został przydzielony do szwadronu pionierów 6 Samodzielnej Brygadzie Kawalerii w Stanisławowie na stanowisko młodszego oficera szwadronu. W sierpniu 1926 został przeniesiony do 6 pułku ułanów z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku w szwadronie pionierów 6 SBK[6]. Z dniem 1 czerwca 1927 został przeniesiony do 22 pułku ułanów[9][10][11]. 27 stycznia 1930 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień rotmistrza w korpusie oficerów kawalerii i 11. lokatą[12]. W marcu 1931 ogłoszono jego przeniesienie do 9 pułku strzelców konnych w Grajewie[13], ale później zarządzenie w tej sprawie zostało unieważnione[14]. W sierpniu 1931 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr III[15]. Następnie pełnił służbę w Oddziale II Sztabu Głównego. W 1936 dowodził 2. szwadronem 19 pułku ułanów w Ostrogu nad Horyniem[16]. Od 14 czerwca 1937 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisku kierownika referatu dyscypliny[17][1].
18 września 1939 przekroczył granicę rumuńską. 14 stycznia 1940 zameldował się w Stacji Zbornej w koszarach Bessières w Paryżu. Pełnił tam, a następnie w Stacji Zbornej Carpiagne, obowiązki oficera ewidencji personalnej i rejestracyjnego. Po klęsce Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii. W Plymouth skierowano go do Obozu WP w Crawford. Dalszą służbę pełnił na Wyspach Brytyjskich. Na majora został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1946. Od 10 września 1946 do 9 września 1948 służył w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Później awansował na podpułkownika[1].
Zmarł 20 listopada 1973 w Londynie[18]. Został pochowany na cmentarzu Putney Vale[18].
Ordery i odznaczenia
edytuj- Krzyż Niepodległości – 23 grudnia 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[19][20]
- Krzyż Walecznych[21]
- Srebrny Krzyż Zasługi[21]
Przypisy
edytuj- ↑ a b c d e f g Żołnierze Niepodległości : Bedryjowski Stanisław Florian. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2022-06-07].
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 88 z 12 września 1919, poz. 3139.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 265.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 643, 684.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 171.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 21 listopada 1924, s. 688.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 83, 577, 607, 1675.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 18 czerwca 1926, s. 181.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927, s. 147.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 311, 353.
- ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 35, 87.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 28 stycznia 1930, s. 27.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931, s. 101.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931, s. 350, 351.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931, s. 227.
- ↑ Bączkowski 2017 ↓, s. 47.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 510.
- ↑ a b The Polish Heritage Society UK Ltd. : Honours : Polish Graves in North, West & South London cemeteries and churches. The Polish Heritage Society UK Ltd.. [dostęp 2022-06-04]..
- ↑ M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 11 listopada 1934, s. 240.
- ↑ a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 134.
Bibliografia
edytuj- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik oficerów kawalerii. Warszawa: Nakładem „Przeglądu Kawaleryjskiego”, 1930.
- Tadeusz Bączkowski: Jak dojechałem do tej stumetrówki. Wspomnienia ze służby wojskowej. Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2017. ISBN 978-83-7865-701-9.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.